ผมไม่เคยเข้าใจเพลงๆนึงของ Ronan Keating เลย จนกระทั่งผมได้มองลึกลงไปในดวงตาของคุณในวันนั้น...

คุณเงียบ...แล้วหันมาสบตาผม...มองลึกลงไปราวกับต้องการให้ผมอ่านใจของคุณ...

คุณไม่ค่อยพูด จนกระทั่งบางทีผมก็หงุดหงิด ว่าทำไมไม่พูดออกมาให้มันชัดเจน ทำไมต้องทำอะไรให้มันเข้าใจยากด้วย?

แววตาของคุณ บอกความในใจออกมาทุกอย่าง มันพรั่งพรู...ยิ่งกว่าคำพูดเป็นแสนๆคำ...

ผมรับรู้...ความรักของคุณ...

เข้าใจ...ความเจ็บปวดของคุณ...

ซึมซับ...ความรู้สึกของคุณ...

แต่คุณไม่คิดบ้างหรอ...ว่าผมอดทนและให้เวลาคุณมากเพียงพอแล้ว...

คุณบอกผม ว่ายิ่งคุยกับผม คุณก็ยิ่งหยุดความรู้สึกของคุณไม่ได้...

คำพูดของผมเพียงนิดเดียว ก็สามารถทำให้คุณเตลิดไปไกล...

แต่คุณก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง...เป็นคุณคนเดิมที่ยังกลัวความจริง...

คุณพูดปด...แม้กับหัวใจของตัวเอง...

ทั้งๆที่รู้ว่าผมเกลียดคนโกหกที่สุด...

ผมพยายามอภัย...คิดเอาไว้ตลอดว่า...คุณจะโกหกใครก็ได้...ขอแค่คุณไม่โกหกผมก็พอ...

แต่สุดท้ายผมก็รับมันไม่ไหว...

คงถึงเวลาที่ผมจะต้องปล่อยมือจากคุณแล้วสินะ...

 

 

you say it best...when you say nothing at all...

เพราะหัวใจคุณที่พูดกับผม มันพูดแต่ความจริง*

 

แค่เธอซื่อตรงต่อหัวใจตัวเอง...

...ของแค่นี้มันยากนักหรือไง...